Ouder – Kind onderwaterhockey toernooi

Een week voor de ouder-kindwedstrijd liep ik er al over op te scheppen: “Onderwaterhockey… zo moeilijk kan dat toch niet zijn..?” “Je mag hopen dat je bij mij in het team zit”, zijn maar twee voorbeelden van uitspraken die ik deed in de aanloop naar de ouder-kindwedstrijd toe.

Op zondagochtend 13 januari was het dan zo ver. Ik was vroeg naar bed gegaan die avond, en was uitgerust opgestaan. Op weg naar het zwembad, herhaalde ik nog eens dunnetjes mijn (overmoedige) uitspraken.

Dat die uitspraken overmoedig waren, bleek eigenlijk al tijdens de training die alle aanwezige ouders kregen,waarbij de grondbeginselen van het onderwaterhockey uitgelegd werden. Natuurlijk heb ik wel eens gesnorkeld, jaren terug in Thailand en 3 jaar geleden nog in Sardinië. Maar om onderwaterhockey te vergelijken met een ronddrijvende toerist die al snorkelend het onderwaterleven aanschouwt, is appels met peren vergelijken. Maar dat wist ik toen natuurlijk ook niet…. Anders had ik lang niet zo lopen opscheppen…

Al bij mijn eerste baantje op en neer (over de breedte!) van het zwembad voelde mijn hartslag als de dubbele bassdrum van Slayer.. Toen ik bovenkwam hoorde ik Jarno ‘iets’ roepen over 4 baantjes, waarbij ik dacht “man, je mag al blij zijn als ik er überhaupt 2 haal”. Ik besefte dus dat ik geen 20 meer ben, en besloot dan maar een tandje terug te schakelen. Het moment dat er “koffie” werd geroepen was een bevrijding en al puffend stond ik een moment later aan de kant te genieten van een bakkie, terwijl op de achtergrond de kinderen gewoon doorgingen met snorkelen, onderwaterhockey en meer… Als ik niet zo nat was geweest, had ik mij kapot gezweet, dacht ik nog…

Na de training volgde een wedstrijd… De angst besloeg me enigszins toen ik, samen met Hannah werd ingedeeld in de spits.. Maar ik liet mij natuurlijk niet kennen, en Hannah, die vond het natuurlijk geweldig om samen met haar vader in de spits te “staan/zwemmen”. Het startsignaal klonk en hoewel ik even daarvoor nog besefte dat ik geen 20 meer ben, had dit inmiddels plaats gemaakt voor competitiedrift (wat volgens mij iedere man heeft), en dus zwom ik als een gek op die puk af… Bijna was ik als eerste, en bij het uitblazen van het overtollige water, verslikte ik mij en proestte het uit… en hervond mijn hartslag het Slayer-ritme van even daarvoor. Ik weet nu niet meer of wij deze wedstrijd nu wel of niet wonnen.. maar de vermoeidheid, de kramp die tussendoor ook nog eens kreeg en mijn gestuntel is me goed bijgebleven.

Na deze wedstrijd volgde er ook nog een wedstrijd waarbij de ouders tegen de kinderen streden, welke uiteindelijk door de kinderen werd gewonnen.

Door zelf te ondervinden wat onderwaterhockey is weet ik nu dat deze sport een mix is van strategie, techniek en niet in de laatste plaats van kracht en uithoudingsvermogen.

no images were found

Aan het einde van de ochtend was ik bekaf. Ik kon niet anders dan RESPECT te bekennen voor mijn dochter en voor de sport die zij beoefent.

Dat wil ik via deze weg nogmaals van harte uitspreken. .

Geschreven door een van de ouders van de jeugdspelers

no images were found

Bookmark the permalink.

Comments are closed.